Dora, właściwie „Schwerer Gustav” („Ciężki Gustaw”) to niemieckie działo kolejowe z czasów II wojny światowej. Nie można jednak powiedzieć, że było to zwykłe działo – w przypadku Dory mamy do czynienia z prawdziwym stalowym potworem, który powstał tylko w jednym egzemplarzu.

Dora strzelała stosunkowo wolno – była w stanie wystrzelić nie więcej niż 2-3 pociski na godzinę. Jednak rzecz w tym, że każdy z nich był kalibru 800mm i ważył około 7 ton (!). Wystarczyło to, aby w 1942 r. przebić pod Sewastopolem dziesięciometrową warstwę ziemi i żelbetonowy strop, a następnie eksplodować w podziemnym składzie amunicji.

Pociski wystrzelone z Dory posiadały naprawdę wielką siłę przebicia – były w stanie przedrzeć się przez stalowy pancerz o grubości 1 metra, 8-metrową warstwę żelbetonu, bądź ponad 30-metrową warstwę ziemi.

Działo takich rozmiarów miało również swoje wady. Jego transport był znacznie utrudniony – złożenie Dory w całość trwało około 6 tygodni i wymagało zaangażowania blisko 1400 osób. Kolejne problemy wynikały ze wspomnianej już wyżej wielkości pocisków, komplikującej proces ładowania Dory.

Dora została najprawdopodobniej zniszczona pod koniec wojny, aby zapobiec jej przechwyceniu. Po wojnie wielokrotnie napotykano na części tego monumentalnego działa, lecz nigdy nie odnaleziono całości.

Dora w liczbach:

• 800 mm kalibru
• 1350 ton wagi
• 32,48 metrów długości lufy
• 43 metry długości całej platformy
• 710-820 m/s prędkości początkowej pocisku
• 47-50 km maksymalnej donośności pocisku
• 5000 ludzi obsługi (wraz z obroną przeciwlotniczą)